نعمتی ست...

میگویم: " اوقاتی هست که تو در شرایطی قرار میگیری که حس میکنی یک قدم اشتباه دیگر باعث فروپاشی ات خواهد شد. انگار که به دمای ذوب خودت نزدیک شده باشی. اینجاست که تو تعیین کننده ی این هستی که محکم باشی و ادامه بدهی یا اینکه راه آسان تر را انتخاب کنی.

نمیدانم چه دردیست به جان من که در زندگی ام هیچوقت نتوانستم راه آسانتر لعنتی را انتخاب کنم! "

همینطور برایش میگویم از شرایط جدید.

می گوید : " می دانی از چی تو خیلی خوشم می آید؟"

لبخند می زنم که یعنی نه! بگو!

می گوید: " خوشم می آید، خوب "پا می شوی از جایت"

اینکه چقدر قدردانش هستم در لحظه ای که این حرف را به زبان می آورد را هیچ نمی داند. چون اغلب آدم ها از تغییر؛ از بیرون آمدن از حاشیه ی امنشان می ترسند و برنتابیدن شرایط نامطلوب توسط تو را با یک موج منفی ناحوری تلاش میکنند که القا کنند به تو. داشتن کسی که پا به توفان گذاشتنت را دیوانگی نداند، نعمتی ست. نعمتی ست به خدا!

هیس! یک نفر دارد می نویسد......