هرگز...

یک سری رذالت های برخی آدم ها را تا بینشان هستی متوجه نمیشوی.

بیرون که می آیی از بینشان، هیولای درونشان انگار که زنده شده باشد، پنجه هایش را نشانت می دهد.

پ.ن.: و من همچنان خوب هستم! مامان هم امروز میگفت!

کسی که ازش باید خیلی تشکر کنم، الف جان بود اولا که وقتی دو دل بودم، ترغیبم کرد به گام گذاشتن در توفان تغییر. دوما آدم هایی که آنسوی توفان تغییر منتظرم بودند و پذیرفتند من را مثل یکی از خودشان.

فراموش نمیکنم. فراموش نمیکنم.

هرگز...

هیس! یک نفر دارد می نویسد......