هیس! یک نفر دارد می نویسد...

یک سری رذالت های برخی آدم ها را تا بینشان هستی متوجه نمیشوی. بیرون که می آیی از بینشان، هیولای درونشان انگار که زنده شده باشد، پنجه هایش را نشانت می دهد. پ.ن.: و من همچنان خوب هستم! مامان هم امروز میگفت! کسی که ازش باید خیلی تشکر کنم، الف جان بود اولا که وقتی دو دل بودم، ترغیبم کرد به گام گذاشتن در توفان تغییر. دوما آدم هایی که آنسوی توفان تغییر منتظرم بودند و پذیرفتند من را مثل یکی از خودشان. فراموش نمیکنم. فراموش نمیکنم. هرگز......

نگاه میکنم عکسش رو میگم: تو هم حس میکنی آرامش بعد توفان رو؟ عکسش نگاهم میکنه احتمالا میگفت: شاید هم آرامش قبل توفان......

نگاه میکنم به آینه نگاهم میکنه سرم رو کج میکنم سرش رو کح میکنه میخندم لبخند میزنه میگم: بعد مدت ها دارم حس میکنم دارم شبیهت میشم میگه: بعد مدت ها دارم حس میکنم دارم شبیهت میشم موهامو باز میکنم و از ته دل میخندم میخنده و میگه: داری زیادی برمیگردی به خود واقعیت. دلم تنگ میشه برای بگو مگوهامون میگم: تو توی قلبم می مونی. به عنوان "من روزهای بد"...

خوبیش اینه که تو "فکراتو" داری لاقل. توی سرت می تونی با صدای بلند زندگی کنی. با صدای بلند دوست داشته باشی، خجالتم نکشی، عقلی هم در کار نباشه. خوبیش اینه که بازم ما فکرامونو داریم بدیش اینه که تو "فکراتو" داری. انقدر توی سرت آزادی انقدر توی سرت با صدای بلند حق اظهار نظر کردن داری که دل خوشیش نمیذاره تو واقعیت هم همونقد خودت باشی. بدیش اینه که ما فکرامونو داریم......